Zondagmorgen om 9.10 uur staan we bij de Sint Jan-Apostelkerk midden in Arnhem. We werken mee aan de viering van de Syrisch-katholieke parochie.
Er klinkt een bel. Iedereen gaat staan. Kaarsen op standaards, het kruis, misdienaars, de bisschop en de aartsbisschop in hun prachtige gewaden komen binnen. Een plechtige entree.
We hebben de koormap bij ons. Er zal veel gezongen worden. De liturgie wordt door de priester en de Syrische koorleden gezongen in het Aramees. Een taal die we niet verstaan en ook niet kunnen lezen. Er is gezorgd voor een vertaling. Maar dan nog weten we niet goed waar ze blijven en waar we naar luisteren.
Wat gebeurt er als je elkaar letterlijk niet verstaat? Je zit erbij en weet absoluut niet waar de preek over gaat. Je dwaalt sneller af. Soms zijn er komische situaties maar het is ook wat verwarrend. Wanneer moeten we nou wat zingen? Wanneer moeten we staan, wanneer weer zitten? Gelukkig heeft onze dirigent af en toe rechtstreeks overleg met iemand van de ‘leiding’ en geeft hij aan wat we moeten doen.
Het is de eerste zondag van hun vastentijd. Het duurt daarom wat extra lang. Het is ook de zondag met de dienst van de vergeving na de gewone liturgie. Opnieuw lezingen, een gebed en zingen. Alle mensen komen weer naar voren om een kruisje op hun voorhoofd te krijgen, niet met as, maar met olie.
Na afloop zijn we meer dan welkom bij de koffie en de thee. Veel parochianen hebben iets lekkers gebakken. Op zondag mag je tenslotte niet vasten.
We realiseren ons door deze dienst hoe moeilijk het moet zijn om in een land te komen wonen waar je de taal niet van kent, het schrift niet kunt lezen, waar je niet op de hoogte bent van de normale manier van doen. En regelmatig voel je dat je echt niet welkom bent. Wat moet je je dan eenzaam voelen.
Wat een zegen dat er dan een parochie is die jou opvangt, waar je de liturgie zo mee kunt zingen in je eigen taal, even ’thuis’ kunt komen.
Het is hen zo gegund dat wij vanuit Tiel hen daarbij helpen.
